vrienden, collega's, favorieten en andere pagina's
wat me van de straat houdt
ook heel belangrijk
en nog wat |
donderdag 17 december 2009 Even over de iTunes Store. Daar had ik het nooit zo op. Wat vervelend dat je een "CD" koopt en 'm dan niet hebt. Maar na een geweldig concert van Charlie Dée met veel, heel veel Joni Mitchell, werd ik zo benieuwd dat ik echt heel snel, heel veel CD's van Joni Mitchell wilde hebben. iTunes Store to the rescue. Vanuit een kantoor met een 100 Mbps verbinding direct op een lekker snel netwerk was Joni's leven zo gedownload naar mijn laptop. En een paar minuten later al te bewonderen vanuit mijn iPhone. Charlie had gelijk. Maar gisteravond. "Laat ik Both Sides Now eens goed gaan beluisteren. Lekker op de bank, koptelefoon op, boekje erbij." Een loopje naar m'n CD-kast was snel gedaan. Maar wat is dat nu... Daar staat die CD helemaal niet. Laat staan het boekje. Oh ja. Dus. Mijn liefde voor de iTunes Store was van korte duur.
maandag 1 juni 2009
maandag 8 september 2008 Om het te vieren, is deze pagina nu verplaatst naar blog.fusix.nl. Hoort en zegt het voort.
maandag 10 september 2007 Tot een lekke band. Best wel snel, na een week met nieuwe buiten- en binnenband, al een gat moeten plakken. Maar kan gebeuren. Het plakken was niet al te lastig en al gauw reed ik dus weer vrolijk rond. Zo'n band is dan alleen altijd een beetje zachter dan je wilt en dus wilde ik hem vrijdagavond nog even wat extra oppompen. Helaas... dat was een slecht idee. Wederom gaf het Franse ventiel er de brui aan (ja, het ventiel dat toen pas een paar weken oud was!) en stroomde alle lucht de band uit. Dat werd zaterdagochtend vroeg dus naar het zwembad lopen voor de training. Na de training snel naar huis om de fiets maar weer naar de fietsenmaker te brengen. Siem de Boorder, immers toch om de hoek,... "Wij zijn op vakantie". Tweewielerzaak op de andere hoek: "Wij doen geen fietsbanden." Maar die hangen daar toch? "Nee u moet bij Dirk Visbeek zijn." Met de fiets aan de hand de andere kant van de Zaan opgezocht. "Wij repareren niet op zaterdag." Zucht... Maar er viel wel een uitzondering te maken. Nou, ik heb het geweten! Bij het ophalen van de fiets kreeg ik een heel verhaal te horen, dat ik niet had geloofd als het niet was begonnen met: de derailleur heeft een keer een goede klap gehad he. (Dat is inderdaad het geval. Toen ik deze fiets een week had, heb ik de hele derailleur de vernieling ingetrapt, zo erg dat-ie tussen de spaken van het achterwiel terecht was gekomen. De ramp was niet te overzien.) Om een lang verhaal kort te maken: de monteur bij Visbeek was van mening dat de fiets een ernstige constructiefout vertoonde en hij had hier en daar wat stukken weggezaagd en -gevijld om de fiets veilig te maken. Plus een achterband met een Hollands ventiel geplaatst. Ik was blij! Eindelijk weer lekker fietsen zonder malle banden met rare ventielen. Zondagavond naar Menno en Mirjam om te eten en te puzzelen voor het zwemmen. Ik loop naar m'n fiets en... de achterband was plat. Een lekke band? Nu alweer? Ik geloofde er niets van. Menno heeft de achterband opgepompt maar ik haalde er nog net het einde van de Zuidervaart mee en heb de rest maar weer gelopen. En zo zat ik om middernacht nog met de fiets in de woonkamer de achterband te plakken. De gloednieuwe achterband die er zaterdagmiddag ingezet was. TWEE gaten. Het werd laat. Ik had geen puf om te trainen vanmorgen. Dus nu voel ik me ook nog eens slecht. Psychisch slecht omdat ik niet heb getraind. En fysiek slecht omdat ik niet heb getraind. Bah. Wat doe ik fout? Mag ik alsjeblieft een fiets om gewoon op te fietsen? Ik vind dit maar niks zo.
zondagnacht 9 september 2007
donderdag 9 augustus 2007
zondag 29 juli 2007
maandag 23 juli 2007 "En wat zou je nu eígenlijk moeten doen?" De website opzetten en uitnodigingen maken voor m'n 33 1/3 verjaardag, op zaterdag 8 september. M'n familie, vriendjes en vriendinnetjes zijn dan welkom om een biertje te komen drinken en platen (ja, LP's dus) te draaien. Niet bij me thuis, dat wordt wat te klein, maar elders. Stay tuned.
zondag 22 juli 2007 De afspraak met Monika en Marco om "iets leuks te gaan doen" werd door de overvloedige regenval vertaald in een ritje naar Marken om daar poffertjes te gaan eten in De Taanderij. Prima te doen, die poffertjes. Onderweg terug naar Zaandam begint gewoon de zon te schijnen! De eerste paar drankjes en hapjes in het briljante Castell Bites&Steaks konden we dus buiten drinken en eten, maar later toch een beetje te veel wind om buiten te blijven zitten met het eten. De fantastische Mascha had voor ons dit keer de grote Chef's Plateau gemaakt en daar was geen gerecht op te vinden waarvan ik dacht "Goh, dat kan beter" of "Dat is net iets minder". Mascha kan koken. Wil je weten wat en hoe goed het echt is? Only one way to find out...
zaterdag 21 juli 2007 Zonder fiets geen makkelijke manier om bij De Crommenije te komen, dus helaas kon ik niet gaan zwemmen en was de dag dus niet helemaal perfect. In plaats daarvan ben ik maar een flink eind gaan wandelen, twee en een half uur, door Westzaan. Als er dan geen sprake kan zijn van zwemmen, een goede tweede. Dat alles was nadat ik de hele dag allerlei leuke kleine boodschapjes had gedaan, flink door de stad (nou ja, door Zaandam) had lopen huppelen en in de keuken had gesleuteld aan een recept voor yoghurtmousse en ook nog eens een kom vol chocolademousse had gemaakt, dit keer niet volgens recept maar gewoon uit het blote hoofd. Die gerechten kwamen dan weer van pas bij de barbecue, 's avonds met familie, waarmee de dag prima werd afgesloten. En, hoe ziet jouw ideale dag eruit?
maandag 4 juni 2007 Op vrijdag-, zaterdag- en zondagochtend waren de series van de Nationale Kampioenschappen zwemmen in het Sloterparkbad in Amsterdam. Op alle drie die dagen begon het inzwemmen om acht uur 's morgens. Onze twee deelnemers hebben op de vrijdag hun afstanden netjes gezwommen, al is er niet helemaal uitgekomen wat erin zat. Na het zwemmen nog even Amsterdam in met als doel: nieuwe zomerschoenen aanschaffen. De grijze checkerboard-Vans die ik nu heb beginnen uit elkaar te vallen (o.a. doordat ze vaak in de wasmachine gaan als ze vies zijn) en ik had een paar hele leuke andere modellen gezien. Dus naar Rodolfo's in de Vijzelstraat. Hadden ze toch niks van wat ik zocht! Heel vervelend. In wat andere winkels in Amsterdam kon ik het eigenlijk ook al niet vinden. Ja, in één winkel wel, die waren schitterend, maar dat bleek Gucci te zijn en de prijs was toch iets te gortig. M'n Vans moeten het nog maar even uithouden. Wie heeft er nog tips voor leuke, lichte en makkelijke zomerschoenen? Rond een uur of vijf met Mirjam richting Ponte Arcari voor een fijn Italiaans diner met een primo en een secundo -- en een flesje rosé natuurlijk. Vandaar naar De Krakeling voor een voorstelling van Tell Mama We're Late, waarin een vriendin van Mirjam zingt. Het was volledig anders dan ik had verwacht toen ik hoorde dat het om 'een koor' ging; geen statisch gebeuren maar met een leuk decor en zelfs kleine 'acts' tussendoor. En mooie muziek, waaronder een gezongen arrangement van Tango to Evora van Loreena McKennitt. Vrolijk teruggelopen naar het station en om een uurtje of half een weer thuis. De volgende morgen ging collega Joris alvast in Amsterdam zorgen voor het inzwemmen op de NK, en hebben Menno en ik de training gegeven in Zaandam. Daarna snel naar het Sloterparkbad om de 200 meter vrije slag te zien; het ging beter dan de dag ervoor. Ik had nog steeds het gevoel dat het beter kon en bleef dus enthousiast uitkijken naar de zondag. Na de analyse weer terug naar Zaandam om de middagtraining te geven en meteen uit het zwembad naar Assendelft om te paintballen in het kader van Menno's vrijgezellenfeest. Ik dacht niet dat paintball iets voor mij zou zijn en dat denk ik nog steeds (sporten met ballen erin begrijp ik niet, want ik weet niet waar ze vandaan komen en ook niet waar ze heen moeten, dat bleek ook voor kleine verfballetjes op te gaan en dus niet alleen voor voet-, volley- en waterpoloballen) maar de middag was wel erg gezellig en heeft spierpijn en blauwe plekken opgeleverd, zoals het hoort. Na het paintballen en snel thuis douchen op naar Jeroen om cocktails te maken. Onze nieuwe trainers van het Dames 1 waterpoloteam hebben me laten lachen als nooit tevoren. Wat een idioten. Twee uur thuis. En toen... de zondag. Weer vroeg op pad om op tijd bij het inzwemmen te zijn (om acht uur) en dat is *bijna* gelukt, ik was er om kwart over acht. De 100 vrij en 50 vlinder van onze deelnemers gingen weer beter dan de dag ervoor. Het was op de NK een uitstekend weekend en ik ben trots op de deelname die we er hadden! Meteen uit het bad door naar Sloten, waar op de wielerbaan Cycle Vision gaande was. De reden om erheen te gaan was de introductie van de lage racer van Raptobike, de onderneming van de man van een zeer gewaardeerde oud-collega, en de fiets is geweldig! Ik wil er een! Als ik de ruimte kan vinden om hem in huis neer te kunnen zetten, tenminste. Dat wordt ophangen in de gang, denk ik, net als m'n normale fiets (ahum). Vanuit Sloten naar huis gefietst en na weer een snelle douche onderweg naar Miriam voor asperges met aardappels en het concert van Tori Amos in de Heineken Music Hall. Tori was leuk, maar de muziek sprak me minder aan dan ik had gedacht. Vroegah werd Tori altijd in een adem genoemd met Sarah McLachlan, die ik heel-erg-leuk vind, maar ze zijn kennelijk een beetje uit elkaar gegroeid. Het leek in het begin wel of ik op een of ander metal-concert was beland, vond ik zelf. Gelukkig werd het later wat beter en maakte Tori ook haar grappen en speelde op piano en orgel tegelijk, erg cool. Half een thuis. Maandagochtend om kwart voor zes de wekker weer, voor de ochtendtraining. Hmm. Dat voelde niet goed. Een paar snelle SMS'jes gestuurd zodat de sleutelpersonen in m'n leven op de hoogte waren dat ik er niet zou zijn en toen nog maar weer een uurtje omgedraaid. En nu voelt het nog steeds niet goed, want dat ik niet ben gaan trainen is ook niet leuk. Pfff. Vanavond inhalen met een rondje hardlopen of zo gaat ook al niet, want na het geven van de avondtraining wacht een vergadering... Hoe dan ook, het was een geweldig weekend, en iedereen die eraan heeft bijgedragen wil ik heel hartelijk bedanken. Het enige dat me aan dit soort weekends tegenstaat is dat het allemaal zo vol is en dat is ook waarom ik er zo tegenop zag. Natuurlijk was ik er zelf bij toen ik 'ja' zei op al die uitnodigingen en tja, achteraf was het allemaal ook hardstikke leuk, dus waar heb ik me precies druk om gemaakt. Zo morgenochtend (na weer wat meer slaap) moet het toch wel weer in orde zijn allemaal. Hoop ik.
maandag 14 mei 2007 Vandaag twee 'firsts': de stoptrein tussen Amsterdam-Zuid en Rhenen bestond uit Koplopermaterieel, en op station Breukelen heb ik een foto gemaakt van twee toeristen, voor de molen die daar staat. Amper voor te stellen dat dat zo bijzonder is dat mensen met dat ding op de foto willen. Benieuwd wat er nog meer voor bijzondere dingen gaan gebeuren vandaag. Opwinding alom. En van het weekend heb ik ook al "Elements of Life" van Tiësto gekocht. Als dat geen gekkigheid is.
dinsdag 13 maart 2007
donderdag 8 maart 2007 Omdat ik de toffe gast aan het uithangen ben (ja, ik ben nu ik dit schrijf nog in Amersfoort) heb ik me maar redelijk netjes aangekleed. Voor Dataman-begrippen betekent dat: leuke spijkerbroek (maat 34) en een mooi paars overhemd (maat L). Het zwart streepjescolbert dat ik vanmorgen aanhad heb ik nu maar uitgelaten, ten eerste omdat het prachtig weer is en ten tweede omdat ik er niet netter bij moet lopen dan de baas, die zelf in spijkerbroek met polo is. Het zit niet strak, het ziet er goed uit. Bij de thee vanmiddag maakte ik een terloopse opmerking tegen een bezoeker van de Dataman-stand over de kwaliteit van de catering. Ik zei dat ik wel een broodje te veel had gegeten. En toen zei hij: "Jij kunt het hebben, je hebt makkelijk praten met zo'n figuur." Ik wist dat ooit het moment zou komen. Maar ik weet niet zeker of ik nu versteld moet staan of gewoon trots moet zijn en moet genieten. Dat ik er ooit nog eens van 'beschuldigd' zou worden slank te zijn. IK. Die vent had natuurlijk geen idee, hoe kon-ie het weten. Maar ik ben van heel ver gekomen. Ik, die makkelijk kan praten, met zo'n figuur. Op naar de borrel en de bitterballen.
zondag 14 januari 2007
dinsdag 9 januari 2007 En dan zijn er ook nog dingen stuk. Een tijdje geleden (na een stroomstoring) al m'n Naim CD-speler die de geest gaf. Die staat nog steeds bij de fabrikant, straks weer eens bellen hoe het ermee staat. Van m'n enorm fijne PowerBook 12 inch is de CD/DVD speler stuk. Elk schijfje dat je erin stopt komt er met dezelfde vaart weer uit. En de wasmachine is ook niet zo goed meer. Het water wordt niet meer warm. Dat komt natuurlijk heel simpel doordat het element stuk zal zijn, want tja, ik gebruik natuurlijk geen Calgon en dan leeft m'n wasmachine niet langer dus, als ik de reclame mag geloven. Ik vergeet de afwasmachine nog maar die is al zo lang stuk dat het geen nieuws meer voor me is. Wat gaan we hier nu allemaal aan doen? Ben ik zo veranderd dat zelfs m'n spullen de verandering opmerken en dat ik zelf ook de boel de boel laat of zoiets? Vreemd hoor. Om te beginnen maar eens voor een nieuwe wasmachine zorgen, want alles koud wassen is leuk voor het milieu maar niet echt voor de vlekken, en dan lijkt het me wel handig om er ook maar een droger bij te doen dit keer :-) Iemand nog tips? Ook qua goede stopwatches, want wat op het Internet te vinden is is OF een prul OF echt ongelooflijk duur.
donderdag 4 januari 2007 En de fles Moët et Chandon ging ook al om twee voor twaalf open, uit zichzelf. Zou het een voorteken zijn?
Fusix' 2006
Beste concert: Vienna Teng & Sarah Harmer, Statenzaal, Dordrecht
Beste beslissing: beginnen met naar de sportschool gaan
Beste film: The Constant Gardener
Lekkerste eten: Pancho's Cantina, Zaandam, 26 december Lekkerste zelfgemaakte eten: pasta met gorgonzolasaus
Beste boek: Schuld en Boete, Dostojevksi Favoriete winkel: Stelling, Wormerveer
Beste CD: Dreaming through the noise, Vienna Teng Favoriete kunstwerk in huis: Paysage de Provence II, Jan Cremer Fijnste uur: wandelen met M. in Loon op Zand
Liefste mailvriendinnetje: Cockie Meest gewaardeerde persoon: Menno
Goede voornemens voor 2007: structureel onder 90 kilo blijven, veel vaker
"Nee" zeggen.
donderdag 16 november 2006 Wat zou zo'n ding doen als je meer dan 999.9 kilocalorieen gaat zitten verbruiken? Mede dankzij mijn nieuwe sieraad was ik er in no-time achter. Nou ja, 40 virtuele kilometers en 80 minuten verder. Plus een hele berg zweet (er hangt tegenwoordig een Torkbox met papier en het vriendelijke verzoek is of je de cardioapparatuur na gebruik wilt afdrogen -- en ik heb altijd het idee dat dit beleid dankzij mij is ingesteld) en enkele meewarige blikken van medesporters ("Saai toch, zo lang op de fiets?"). Suggesties waren onder andere dat het apparaat dan wel heel erg hard zou gaan piepen. Of dat het zadel als schietstoel zou gaan fungeren. Echter, niets van dat al. Na 999.9 komt gewoon weer 0.0.
vrijdag 10 november 2006 Woensdag een fijn stuk hardgelopen samen met mijn broer en dat is wel lekkerder, want dan heb je niet de hele tijd het idee "Waar ben ik helemaal mee bezig?". We hebben zo'n 8.5 km gelopen maar zijn helaas vergeten de tijd op te nemen. Volgende keer beter.
maandag 23 oktober 2006 Vrijdagmiddag begon de pech, toen ik in een poging aardig te zijn voor m'n collega's naar de plaatselijke Vietnamees zou rijden om lekker eten te halen en daarbij de auto van mijn baas van dichtbij kennis liet maken met de auto van een klant. Daarna werd een andere klant boos op ons omdat we niet zomaar gratis en voor niks werkzaamheden doen die buiten het contract vallen dat ze met ons hebben. Zelf ben ik veel te makkelijk in dat soort dingen (ik sloof me graag wat extra uit als het leuk is en zin lijkt te hebben) maar goed voor de business is dat niet altijd. Tot slot de stroomstoring op Utrecht Centraal, die ik gelukkig niet heb meegemaakt, maar waardoor een afspraak niet doorging en tja... van die ongeplande zaken, daar heb ik een beetje een hekel aan. Nee, de zaterdag, dat moest het helemaal worden! En vooruit dan maar, het zwemmen 's ochtends en 's middags was geweldig als altijd. En de hamburgers (voor de gelegenheid zijn we bij de McDonald's gaan lunchen omdat een van onze zwemmers daar sinds zeer kort een baantje heeft en nu zaterdags hamburgers staat te bakken) waren erg lekker. Ik leek over 'de kras' heen te raken toen ik fijn de spulletjes ging uitpakken die ik had gekocht om m'n iMac een beetje te pimpen: wat extra geheugen en een draadloos toetsenbordje met een draadloze Mighty Mouse. Wat blijkt? Het is toetsenbord OF muis, niet tegelijk, en het geheugen past niet (te veel pinnetjes en het sleufje, mensen die wel eens geheugen in een computer hebben geprikt weten waar ik het over heb, zat op de verkeerde plaats). Grrr... Om de zinnen te verzetten en op aanraden maar naar de film geweest en dat was een heel goede zet. Het was een leuke film en niet alleen omdat ik toevallig zwemtrainer ben. Zondag dan? In ieder geval wel lekker uitgeslapen en brood gebakken. Naar mijn zin veel te veel kleine verzoekjes in m'n mailbox, even een wachtwoordje veranderen hier, even een mail forwardinkje opzetten daar, spamfiltertjes controleren en... oeps... alleen "controleren" werd er gevraagd, niet "alle mail bouncen". Dan maar over op iets anders: het beleidsplan van de zwemvereniging. Met een flinke voorzet van Ivar moet het toch wel lukken. Alleen doet Word zo vervelend met z'n automatische 'correcties' en 'lay-out'-voorstellen (brrrr) dat ik ook dat alweer gauw zat ben en maar een wandeling ben gaan maken. Kilometer of 15. 's Avonds een fijn hapje pasta gekookt voor mezelf en de andere bestuursleden van die andere vereniging, gevolgd door een prima vergadering. Zou zondag het keerpunt van m'n herfstpech zijn geweest? Ah, oh nee, natuurlijk niet. Wat is er immers leuker dan op maandagochtend even een bandje plakken? De status is dat de band geplakt is, maar nog steeds leegloopt. Straks dus nog maar eens kijken. Pfff... Gelukkig is het wel zo dat nu ik dit allemaal opschrijf, het al wel flink wat relatiever wordt. Er zijn van het weekend ook meer dan voldoende leuke dingen gebeurd. Maar waarom moest het met zoveel pech beginnen? Hmm, ja, 'pech', dat is een beter woord. Laat ik nou niet doen alsof ik het *echt* slecht heb want dat is niet zo.
donderdag 14 september 2006
woensdag 13 september 2006
maandag 11 september 2006 's Avonds supergezellig bij de Janki's gegeten, gedeeltelijk restjes van de barbecue van the night before maar ook andere heerlijkheden uit Tineke's keuken. En daarna... nog even naar de stad. Daar raak ik steeds meer over in de war, maar ik heb besloten dat ik er gewoon net zo lang van blijf genieten als het doorgaat.
vrijdag 8 september 2006 "Een dag niet gesport, is een dag niet geleefd," is het motto dat ik zelf heb bedacht, overigens zonder de illusie te hebben dat niemand anders die woorden ooit in dezelfde volgorde achter elkaar heeft gezet. Na een lange en late vergadering gisteravond kon ik toch de verleiding niet weerstaan om mijn hardlooppakje aan te trekken en rond het middernachtelijk uur een rondje door Zaandam te rennen. Dat was uitzonderlijk fijn. Het hardlopen had een tijdje stilgelegen (tja, hoe kwam dat ook alweer...?) en ik heb geen spijt dat ik er weer mee begonnen ben nu. Het gaat een stuk makkelijker dan ik had verwacht. Toen mijn gewicht een jaar geleden iets boven de 100 kg schommelde, en het erg moeilijk was om daar onder te komen, werd mij door veel mensen gezegd dat dat ook niet ging lukken zonder extra hulp. Maar ach -- zo ben ik niet hè. Ik kan het vast ook zonder hulp. De sportschool, hier vlakbij kantoor, heeft een goede nieuwe klant aan me gevonden (hoewel, goed... we hebben een bedrijfsabonnement, dus ze hebben vast liever dat ik juist niet zo vaak kom want dan vangen ze toch hetzelfde, maar ach). Ik had nooit gedacht dat dat leuk zou zijn. Op school heb ik altijd een hekel gehad aan gymnastiek, nu heb ik er de pest in als ik een keer mijn gymspullen niet mee hoef te nemen omdat ik, bijvoorbeeld door een afspraak bij een klant, die avond niet naar de sportschool kan. Inmiddels weeg ik 94 kilo. Dat betekent dat er nog 1 afmoet en dan ben ik sinds 2004 (wat ik maar als het jaar van de gedachte "Dit kan echt niet langer zo" beschouw, niet alleen wat betreft mijn gewicht trouwens) 40 kilo afgevallen. Deze mijlpaal denk ik eind volgende week te bereiken. Of misschien wel eerder. Een dag niet gesport, is een dag niet geleefd. En ik ga me eraan houden.
maandag 24 juli 2006 Of toch? Op een fietstochtje zaterdagavond was ik nog geen 20 kilometer van huis of ik reed over die kronkelende B-weggetjes waar groente en fruit te koop werden aangeboden langs de weg, "Geld in het blik s.v.p.". De geur van verbrand hout, voor mij typisch openhaardgeur, maar gezien de temperatuur van zaterdagavond zal het wel geen open haard geweest zijn. Weggetjes waarop je amper iemand tegenkomt. Vanuit de hectiek van Zaandam-Centrum ben je in een klein uurtje fietsen op vakantie. Noord-Holland mag er zijn.
woensdag 12 juli 2006 Voor het eerst in lange tijd was ik weer eens *echt* boos en ik ben bang dat andere mensen daar ook wel iets van gemerkt hebben ;-) Bij het begin van de zwemtraining (altijd al een heel lastig moment, er gebeurt dan heel veel tegelijk: leszwemmers van het zwembad moeten eruit, onze lijnen moeten erin, de bodem moet omlaag [en terwijl dat gebeurt mogen er geen zwemmers in het bad zijn!], onze zwemmers moet het inzwemprogramma verteld worden, en dan zijn er altijd nog ouders die iets te melden hebben voordat de training begint) raakte er een meisje van synchroonzwemmen een beetje gewond: een sneetje in haar vinger. Ik weet niet hoe dat kwam, ik was er niet bij, want ik stond de beweegbare bodem omlaag te doen. Ze werd geholpen door iemand van het zwembad, die haar vinger keurig heeft verbonden. Maar er lag wel bloed op de vloer. Zegt er een vent, die over het hek staat geleund terwijl ik bezig ben met de bodem (en daarbij moet je *echt* opletten want voordat je het weet krijgt iemand z'n tenen ertussen, het lukt namelijk *nooit* om alle zwemmers de hele tijd uit het bad te hebben terwijl de bodem wordt versteld) "Jij gaat nu de vloer schoonmaken want dit is onhygienisch." Dus ik zeg: ik ben even bezig met de bodem en ga zo training geven, is het goed als ik de sleutel van de kraan even pak, dat u het zodadelijk even doet. Zegt hij: "Rot op man, ik ben toch geen schoonmaker, dat is jouw werk." Toen de bodem op de juiste diepte stond heb ik hem gevraagd of hij zich ervan bewust was hoe dingen werken binnen een vereniging, maar daar had hij allemaal geen boodschap aan, volgens hem werd ik betaald om schoon te maken en moest ik dat onmiddellijk gaan doen. En daarna moest ik oprotten want hij wilde naar z'n dochter kijken en niks meer met me te maken hebben. De kinderen stonden uiteraard te wachten, dus ik heb duidelijk tegen Menno geroepen "Momentje nog, deze meneer wil graag dat ik even de vloer schoonmaak, want volgens hem is dat het werk waar ik voor betaald word, en daarna moet ik van hem oprotten" wat onder andere ouders al wat rumoer veroorzaakte ;-) Toen zei hij weer "Rot toch op man, ik wil je nooit meer zien" en heb ik hem gevraagd om de zwemzaal te verlaten, maar daar kon uiteraard geen sprake van zijn, want hij wilde z'n dochter zien zwemmen. Nou, ik heb de vloer maar even gespoten (want het was echt veel en vies) en ben training gaan geven, terwijl mijn kinderen een kwartier hebben staan wachten. Na de training ben ik weer naar hem toegegaan, om te vragen hoe hij wilde dat we dit soort dingen in de toekomst zouden doen -- en heb voorgesteld dat we bijvoorbeeld een zaalwacht zouden kunnen instellen, een roulerende ouder, en dat ik dat voorstel graag met de beleidsgroep (waar ik inzit) zou bespreken als hij dat wilde. Eerst deed hij of ik lucht was maar ik bleef natuurlijk maar doorpraten over hoe de dingen in een vereniging werken en toen zei hij weer "Ik wil nooit meer iets met je te maken hebben man, flikker toch op". Nou ja, tot slot heb ik hem dus nog even gezegd dat hij me altijd kon aanspreken als hij beleidsmatige zaken te bespreken had aangaande de vereniging, en wat mij betreft was dat het dan. Waar ik niet zo blij mee ben is dat ik me zo boos heb gemaakt. Ik kan er kennelijk toch nog niet goed genoeg tegen als ik gelijk heb en mensen willen toch nog niet naar me luisteren. Wel ben ik blij met het door blijven praten en later nog een keer teruggaan, want daar is de zaak voor mij volledig mee afgedaan.
maandag 3 juli 2006
maandag 26 juni 2006 Waar ik wel beter m'n best voor moet doen om aan te denken, is dat al die afspraken niet per definitie betekenen dat ik het niet naar m'n zin heb. Daar bedoel ik mee, dat ik me vaak erger aan het feit dat ik een hele week weer niet thuis geweest ben, terwijl ik die week dan wel hardstikke leuke dingen heb gedaan. Neem het afgelopen weekend. Een borreltje met leden van Coloclue om onze derde verjaardag te vieren op vrijdag, een geniaal concert van Nitin Sawhney in het prachtige Muziekgebouw aan 't IJ (waar het ook uitstekend eten is op het heerlijke terras) en zondagmiddag en -avond, voor het voetballen, een vergadering van Coloclue gevolgd door een barbecue met het bestuur en wat andere vrienden. Allemaal helemaal niet gek dus. Maar waarom heb ik dan toch zo'n raar gevoel, alsof ik niks nuttigs heb gedaan, het weekend voorbij is gevlogen zonder dat ik ervan heb kunnen genieten?
maandag 1 mei 2006 Ach, in ieder geval is het experiment om de trein in Amsterdam Centraal te splitsen en zo de punctualiteit te verbeteren, wat de afgelopen maand heeft betekend dat ik zeker zes keer m'n aansluiting niet heb gehaald, weer afgelopen. Let op: in april was ik twee van de vier weken op cursus en heb ik mijn gebruikelijke traject niet gevolgd, dus die zes keer was in twee weken. Het goede nieuws is dat ik gisteravond weer eens een film heb gezien waar geen touw aan vast te knopen was.
zondag 30 april 2006
zondag 9 april 2006 Tijdens een wandeltochtje vanavond werd mij de weg gevraagd naar De Steven. Zonder blikken of blozen en zonder een moment na te denken wees ik de weg. Naar Hogerwal, een appartementencomplex op Het Eiland. De Steven is een paar kilometer verderop en heeft helemaal niets met Het Eiland te maken. Maar op het moment dat ik het uitlegde wist ik het zo zeker. En daarom heb ik nu een nog groter schuldgevoel dan wanneer ik had gezegd "Hmm, dat weet ik niet helemaal zeker, is dat niet op Het Eiland? Dan zou je...". Sodeju. Sorry, mevrouw. Ik wist het zeker. Dacht ik.
dinsdag 4 april 2006 Dat gaf me wat meer tijd om in baan 7 aandacht aan techniek te besteden en daardoor zijn Erno, Wendy, Kimberley, Demi, (euh oeh dit is heel pijnlijk, ik weet zeker dat er nog 1 zwemster bij was maar ik weet niet meer wie) en Amber weer wat beter geworden in borstcrawl -- en hebben ze een groot gedeelte van die zware training die ze in baan 6 zwommen, ook nog eens meegedaan. Erg knap! Het andere nieuws is dat de NS hebben besloten dat het traject van Uitgeest naar Utrecht maar eens in tweeen geknipt moest worden. Ik mag dus nu fijn overstappen op Amsterdam Centraal. Tot nu toe was er steeds nog aansluiting, maar ik vrees dat dit experiment om de punctualiteit te verbeteren mij de komende weken nog wel eens een half uur extra reistijd kan gaan kosten.
woensdag 29 maart 2006 Eigenlijk weet ik niet zo heel goed wat ik hier nu mee aanmoet. Mensen eruit sturen is een oplossing die ik niet graag hanteer (afgelopen maandag heb ik voor het eerst in de bijna 15 jaar dat ik training geef een selectielid eruit gestuurd). Dan leren ze immers niks meer. Maar gewoon bestraffend toespreken helpt dus ook niet. Kennelijk worden de kinderen overdag om de een of andere reden zo opgefokt dat ze 's avonds even energie kwijtmoeten en dat stoppen ze dan schijnbaar niet in het zwemmen (dan zouden ze er nog iets aan hebben) maar prefereren ze het om elkaar al in de kleedkamer te laten zien wie de sterkste is. Omdat we niet in elk van de zes kleedkamers een trainer kunnen posteren is nooit meer te achterhalen wat er nu precies gebeurd is. Elke straf die je uitdeelt is dus verkeerd. Wat is dit voor iets vreemds? Waar komt het vandaan? Heeft een voetbaltrainer, een schooljuf of een ouder/verzorger deze trend ook gesignaleerd? Of lopen we in het zwemmen juist dramatisch achter? Ik ben benieuwd. Ander nieuws: ga je naar een examen voor Foundry Networks Certified Network Professional, met de opdracht "Ga eens kijken wat voor vragen het zijn, dan kan je daarna nog studeren op wat je fout had", blijkt het na een paar vragen toch mogelijk te zijn om het examen te gaan halen. Het werd een uitdaging om (ondanks het probleem 'eigenlijk niet voorbereid') toch over elke vraag na te denken en het goede antwoord aan te klikken. En dan uiteindelijk met 84% score het pand te verlaten. Ik ga d'r haast handigheid in krijgen.
woensdag 15 maart 2006 Met de treinen gebeurt er iets vreemds de laatste dagen. Ze zijn zonder uitzondering op tijd. En de trein die om acht uur uit Zaandam vertrekt (oeps, ze rijden op tijd, ik bedoel dus twee minuten voor acht) zit ineens helemaal niet zo vol meer. Ook op de terugweg zijn de treinen plotseling zomaar elke dag op tijd. Gisteren moest ik me zelfs haasten om hem nog te halen, terwijl de trein van 13 over de afgelopen maanden steevast pas om kwart over binnenkwam. Zou het komen doordat de dienstregeling iets is aangepast met de Utrechtboog bij Duivendrecht? Hoe dan ook -- ik zal er aan moeten wennen dat ik iets eerder m'n bed uit kom 's morgens en iets eerder m'n bureau verlaat 's avonds. Een hele verandering! ;-)
vrijdag 10 maart 2006 Hoe dan ook: ook het examen Zwemtrainer B is achter de rug en het diploma is binnen. De vuurproef komt morgen, als we op de Speedo Club Meet finale de eer van de provincie Noord-Holland moeten verdedigen. Voor die tijd moet er nog gelachen worden. Niet alleen koop ik nog elke week de Donald Duck (ja, ik koop hem, ook al is een abonnement goedkoper en makkelijker; het los kopen in de supermarkt heeft het voordeel dat het je nog eens een praatje oplevert met een van die leuke caissières) maar ik kan ook genieten van Heinz. De strip in Het Parool van vandaag was hilarisch. Niet vanwege de uitermate flauwe pointe van het strookje zelf (die zich ontwikkelde rond een artikeltje uit de krant van een paar weken geleden) maar wel door het groene balkje dat rechts van het strookje was getekend, met '100%' erin. Ik denk niet dat ik ooit zo hard heb gelachen om iets dat ik las. (Wie de grap niet snapt, leest Het Parool niet.)
donderdag 23 februari 2006 Om het te vieren een bezoekje aan mijn favoriete winkel (hoewel, misschien na Renaissance Audio, maar die hebben geen website, en na euh de supermarkt waar ik kom voor de buitengewoon leuke caissières en de heerlijke oude kaas en misschien ook wel na de winkel waar je ook al zo uitstekend geholpen wordt, hmmm, nou ja, één van mijn favoriete winkels dan) waar ik weer wat nieuwe kleurencombinaties op de kop heb getikt. Het feest kan beginnen.
woensdag 22 februari 2006 Voor de belangstellenden: het zitvlees wordt nog steeds aardig getraind want ik kom nog zeer geregeld in De Fabriek voor een film. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld nog de Uruguyaanse/Argentijnse produktie 'Whisky'. Een zeer aardige film, maar niet aan te raden voor wie van actie houdt. 't Is namelijk een nogal traag verhaal. Met meer dan voldoende aanknopingspunten tot napraten, dat wel. En om het aangroeien van het zitvlees dan weer wat tegen te werken kan ik melden dat ik naast hardlopen tegenwoordig ook aan het sportscholen ben. Voorlopig een keer per week, samen met mijn collega die daar professionele ervaring heeft en erop toeziet dat ik de oefeningen allemaal juist uitvoer. En dat valt soms nog helemaal niet mee, vooral als ik (zoals gisteravond) niet goed oplet bij z'n uitleg. Het komt in ieder geval goed van pas voor het examen Zwemtrainer B, die kennis. Want dat komt er ook nog eens aan. Uiterlijk zondag aanstaande wil ik het schrijven van het boekje voor die cursus afgerond hebben, want de zaterdag erna is het examen alweer. De tijd vliegt. Tussendoor hoef ik alleen nog maar even het maart-nummer van "Monitor" te maken, het blad van de computervereniging, dat ook uiterlijk zondag af moet zijn. Ik en m'n weblog niet vaak updaten? U zegt? *Wanneer* zou ik dat precies moeten doen? Oh ja, in werktijd ;-)
dinsdag 17 januari 2006 Rest de vraag: waarom is het zo stil in De Fabriek? Want dat was het onderwerp van dat kolommetje in de krant. Zelfs van het weekend, bij de late voorstellingen, hebben we met niet meer dan zes mensen in de zaal gezeten. En konden we in het café (met na afloop van de late films ook DJ's) gemakkelijk een fijne plaats vinden om te zitten. Waarom is De Fabriek zo onbekend? Het is er hardstikke leuk en mooi! Ondergetekende wordt in ieder geval 'filmfan' en hoopt er nog vaak te komen.
maandag 16 januari 2006 Wie nog nooit Dar Williams live The Babysitter's Here heeft horen zingen, heeft niet geleefd. Toch blijft haar concert in de kleine zaal van Paradiso, van 1998, bovenaan staan op mijn persoonlijke lijstje van mooiste concerten. Daar zal Dar, gezien haar weigerachtige gitaar, zelf ook wel zo over denken.
woensdag 4 januari 2006 Eerder deze week moest ik ook aan de film denken. Mijn Marokkaanse collega Jamal, die bijna elke dag eten voor ons gaat halen in het dorp vlakbij het feërieke industrieterrein waar ons bedrijf is gevestigd, kreeg voor de gelegenheid de sleutels mee van de auto van onze directeur. Die had namelijk een kofferbak vol lege flessen en vond het wel handig als iemand die gelijk even langs de supermarkt bracht. Onze directeur woont in België en rijdt Porsche. En wat gebeurde er met Jamal, een Marokkaan die in een Porsche met Belgisch kenteken door Maarssen reed? Het is ergens begrijpelijk, maar naar mijn mening vooral schandalig. Als ik het was geweest die met die auto op stap was, dan was er ongetwijfeld niks gebeurd. Waarom? Allemaal een goed 2006 gewenst.
woensdag 28 december 2005 En tja, dan moet ik nu nog superlatieven zien te vinden voor het kerstmaal dat mijn zusje op eerste Kerstdag had samengesteld. Een boeuf bourguignon met heerlijke bijgerechten (en springende sesamzaadjes). Zus: ook jij bedankt, het was geweldig! Over tot de orde van de dag. Ik geloof dat de kerstkaarten nog verstuurd moeten worden.
vrijdag 16 december 2005
dinsdag 13 december 2005 De rest van de tijd konden we aardig doorbrengen in het zwembad, de sauna en de whirlpool, en vooral na een stukje hardlopen (een keer 'per ongeluk' wel 11.5 kilometer) blijkt dat heerlijk te zijn. Afgelopen weekend stond er weer een dagje van de trainerscursus op het programma; ook die dag was weer heel interessant, vooral door oogopenende ideeen rond de beenslag bij borstcrawl en vlinderslag. Je blijkt toch je voeten boven water te mogen, nee, moeten doen. Dat vertel ik die kinderen dus al sinds 1991 verkeerd. Kan iedereen die in die tijd zwemtraining van mij heeft gehad even langskomen voor een update-clinic?
zondag 6 november 2005 Het huis is in ieder geval weer redelijk aan kant en alle achterstallige was is weggewerkt; na een lang weekend trainingskamp, direct gevolgd door een volle week cursus in Eindhoven (we bleven daar ook slapen, in een prachtig huis: het staat te koop, dus als iemand nog belangstelling heeft voor een onder architectuur gebouwde villa met zwembad, die nog van een van de uitvinders van de CD is geweest, dan moet je het even laten weten), en nog een dag cursus in Zeist, was het huishouden immers een beetje op het tweede plan geraakt. Voordeel van veel weg zijn is wel dat er niet veel vuil wordt; alleen de afwas was een beetje aangekoekt (helaas -- de afwasmachine is nog steeds stuk en ik zou niet weten wanneer ik een afspraak kan maken om hem te laten repareren, ik ben immers nooit thuis ;-) ). Na een rondje plantjes water geven, stof afnemen, eettafel oliën en stofzuigen is de boel alweer wat meer naar m'n zin. Straks een paar uur wandelen. Aeroob 1 training staat immers ook op het programma. Gisteravond heb ik superlang hardgelopen in aeroob 2 tempo; na m'n lange rondje, langs Westerwatering (zo'n 5 kilometer) vond ik het nog zo goed gaan dat ik m'n korte rondje (langs de Provincialeweg en over het Eiland) er maar aan vast geknoopt heb. In drie kwartier een kilometer of 7, en dat in een tempo dat aanvoelde als "heel makkelijk vol te houden". Komt natuurlijk ook door m'n fantastische kleding van Craft. Wat werkt dat goed om de temperatuur te reguleren zeg. Morgenavond, als het allemaal lukt, nog een stukje aeroob 3 zwemmen. En dan moet ik er toch eens over gaan nadenken hoe ik lactaattrainingen in m'n programma kan gaan verwerken. Misschien maar op de fiets of zo...
donderdag 3 november 2005 Verder gaat alles z'n gangetje hier... JNCIS certificaat gehaald, op trainingskamp geweest met de zwemvereniging, deze week op Foundry cursus, zaterdag weer Zwemtrainer B cursus. Gisteravond een heerlijk hapje gegeten (en naar kaarsjes gekeken) bij vriend Marc. Zondag maar een dagje vrijgenomen, niet naar de zwemwedstrijd, want een gedeelte van deze week verblijven we in het oude huis van onze directeur, dat in Eindhoven staat (dat scheelt een heleboel autorijden) en zondag zal het 10 dagen geleden zijn dat ik ook echt thuis ben geweest om meer te doen dan slapen en de was.
woensdag 5 oktober 2005 Zondagavond een langverwacht en plotseling opgekomen concert: Vienna Teng die haar CD Warm Strangers kwam promoten in de kleine zaal van Paradiso. Zou dit concert eindelijk Dar Williams, jaren geleden (ook al in de kleine zaal van Paradiso) verdringen als het mooiste concert waar ik ooit ben geweest? Na een paar dagen van bezinning denk ik van wel. Vienna (wiens CD's je, goed bezien, niet zult aanschaffen omdat ze zo leuk op de foto staat op de voorkant) was in het echt veel leuker, aardiger en belangstellender dan je je kunt voorstellen. En ze nam de tijd om een paar nummers van haar andere CD te spelen, samen met een nummer dat nog uit moet komen. Met haar handtekening op al haar CD's die ik bezit, een warme handdruk (niet te hard, ze moet nog piano spelen!) en een heel goede herinnering aan een fijn gesprek was ik veel te vroeg alweer onderweg naar huis.
dinsdag 27 september 2005 Nadat de term 'plaatsbewijs' langzaamaan is uitgefaseerd en plaats heeft gemaakt voor de term 'vervoersbewijs' is duidelijk dat ook die naam de lading niet meer dekt. Bezit van een vervoersbewijs garandeert geen vervoer, is mij vanmorgen gebleken. Met het door mijn werkgever ter beschikking gestelde, eersteklas abonnement voor Zaandam-Maarssen was het vanmorgen voor mij niet mogelijk te reizen. De trein was vol. Om 07:31 (drie minuten te laat, dat telt al niet als officiële vertraging) kwam een Sprinterdrietje aan: jawel, één Sprinterdrietje -- een treinstel met drie wagons dus, die alle drie al stampvol zaten en zeker geen plaats boden voor de naar mijn schatting zo'n 250 man op het perron in Zaandam. Een stuk of 50 konden er wel bij, waarna de trein onder het motto 'veevervoer' zijn reis vervolgde. Ik was een van de ongelukkigen en aangezien er per uur maar twee treinen naar Maarssen gaan, ruim een half uur later op m'n werk dan gepland. Twee punten wil ik bij dit avontuur nog maken. Mogen er vanuit de Zaanstreek slechts twee treinen per uur richting Utrecht vertrekken, naar Amsterdam Sloterdijk en Amsterdam Centraal gaan er wel twaalf per uur. Een bijzonder groot deel van de mensen in die veel te volle trein zal, zoals gebruikelijk, in Amsterdam Sloterdijk alweer uitgestapt zijn. Zij hadden in Zaandam net zo goed op de (vrijwel lege) trein kunnen stappen die twee minuten later richting Amsterdam vertrok. Dat heb ik ook gedaan, maar ja, die trein ging niet door richting Utrecht, dus voor mij betekende dat toch nog gewoon een half uur vertraging. Samen met iemand die naar Amsterdam Bijlmer wilde heb ik nog geprobeerd dit punt te maken tegen de mensen die in de te volle trein zaten, maar niemand die reageerde. Ook las ik van het weekend in een railvakblad (ja, die bladen lees ik) dat NS Reizigers momenteel kampt met een materieeloverschot en overweegt om van de zojuist aangeschafte VIRM zessen (dat zijn van die nieuwe dubbeldekkers met zes wagons) elk twee wagons af te halen en ergens te stallen totdat ze weer nodig zijn. Zo'n VIRM zes op het stoptreintraject Uitgeest-Utrecht zou in de ochtendspits werkelijk ideaal zijn. En waarom reden er in de zomervakantie drie gekoppelde Sprinterdrietjes waar je in je eentje in een hele wagon zat, terwijl er nu op hetzelfde tijdstip nog maar één rijdt? Voor de vorm ga ik nog even een 'geld terug bij vertraging'-formulier invullen. De volgende trein was immers een paar minuten te laat, zodat ik meer dan een half uur later dan gepland arriveerde. Ik ben benieuwd wat voor antwoord dat zal opleveren. Hmmm, dat formulier invullen zal dus niet gaan. Daarvoor moet je het originele vervoersbewijs (what's in a name) meesturen. Nog afgezien van het feit dat ik dat de rest van de maand nog nodig zal hebben, wil de baas ook al het originele vervoersbewijs hebben voor de boekhouding. Interessante manier van doen bij de NS. Slim bedacht, zo zal het grootste deel van de trajectkaarthouders dus nooit gebruik kunnen maken van de geld-terug-bij-vertraging regeling. Rectificatie: Ik heb het verkeerd gelezen. Maandtrajectkaarthouders mogen ook een kopie van het vervoersbewijs, nou ja, eh,... het bewijs opsturen. Ik ga het toch eens proberen.
vrijdag 23 september 2005
woensdag 14 september 2005
dinsdag 13 september 2005 Sinds vorige week (jaja, ik heb het zo lang stil weten te houden) heb ik de tijd dat ik aan het lopen ben, gestaag uitgebreid. Begonnen met maar acht minuten; dat lijkt niet veel, maar ik was verbaasd van het gemak waarmee ik liep en voor mij leek het dan ook een hele prestatie. De volgende dagen nog wat meer: 12 minuten, toen 16, en gisteren 20. Gisteren heb ik mijn rondje zelfs tot twee keer toe iets langer gemaakt in plaats van de kortste weg naar huis te nemen. Vandaag vond ik het tijd om eens een echte uitdaging te gaan uitproberen; in totaal ben ik maar liefst 32 minuten aan het lopen geweest! Voor wie bekend is in Zaandam: via de Hogendijk naar het Albert Heijn-gebouw, spoor over, langs het spoor naar de Westerwateringtunnel, onder het spoor door, langs de Provincialeweg weer terug. Zo ter hoogte van het Verkade voetbalterrein bleek dat het toch nog even iets te hoog gegrepen was; ik heb daar een minuutje gewandeld. Morgen ga ik dat gewoon niet meer doen. De lat moet per slot van rekening steeds hoger komen te liggen.
maandag 12 september 2005 Op de vraag aan een collega of hij even een partiële gravitatienegator wilde bestellen was het antwoord "Oh, die waren toevallig net in de aanbieding bij de Blokker."
zondag 11 september 2005 Het doet me erg veel plezier dat er ook in een tijd waarin je denkt dat alles al wel uitgevonden is, er nog steeds produkten op de markt komen die zo eenvoudig en doeltreffend zijn dat je er gewoon jaloers op wordt. Waarom heb ik zelf niet Neutrik's gitaar-jackplug bedacht, een connector die ervoor zorgt dat je op het podium een elektrische gitaar kunt omprikken zonder dat het publiek ook maar één brommetje of tikje te horen krijgt? Dat was echt het produkt van de dag. Eela's nieuwe reportophone, de S25, die zich laat aansluiten op zowat elke mobiele telefoon, was ook erg fraai. Met een geluidskwaliteit die verrassend goed is, kun je je als radioverslaggever tegenwoordig gewoon overal begeven met je microfoon en koptelefoon op en mensen telefonisch interviewen. Da's nog eens andere koffie dan die ouderwetse modellen die we vroeger gebruikten; ik heb indertijd wat keren met haspels met telefoonkabel lopen slepen en gebedeld bij wildvreemden of we even hun telefoonlijn mochten gebruiken om een reportage door te spelen. Wat dan wel weer vreemd is, is dat ik op de websites van Neutrik en Eela verder niets kan vinden over wat voor mij de absolute hoogtepunten waren van deze beurs. Jammer, want ik had hier mooi wat gratis reclame voor ze kunnen maken ;-)
vrijdag 9 september 2005
dinsdag 23 augustus 2005
zondag 21 augustus 2005 Met niet minder plezier heb ik samen met de rest van de familie de kooksels van mijn zus opgepeuzeld vanavond. Als die aan het koken slaat moet je zorgen dat je erbij bent! Het was weer heerlijk.
vrijdag 19 augustus 2005 De crematie van Thijs was droevig, nou ja, de bedoeling was dat het motto zou zijn "Huil niet omdat ik er niet meer ben, maar glimlach omdat ik er was." Pas gisteren, een paar dagen later, drong het ineens tot me door. Geen biertje meer drinken met Thijs. Niet meer met zijn sonore, lage stem die zegt dat het weekend is en dat een bezoekje aan de caravan niet is uitgesloten, maar dat er eerst nog een kaartje gelegd moet worden. Waarom moet dat nou? Goede mensen gaan het snelste, heb ik zo het idee. De fiets is inmiddels weer helemaal gerepareerd, trouwens. En de NS... Ach ja, de NS.
zaterdag 13 augustus 2005 Tijdens een van mijn afstudeeronderzoeken, dat zich deels in het zwembad afspeelde, heb ik Thijs pas leren kennen; als gewoon bezoeker van een zwembad weet je immers niet dat zich onder het bad nog een ondergrondse wereld bevindt waar de boel door handige mannen aan de praat gehouden wordt. Jarenlang hebben we op donderdagmiddag (het einde van de week voor Thijs) nog een 'werkoverleg' gehouden met een enkel borreltje erbij, in de kelder van het zwembad. Ik zal hem missen. In vergelijking met zo'n bericht valt fiets-ellende dan weer in het niet.
zaterdag 6 augustus 2005 Ze wisten dat ik eraan kwam.
vrijdag 5 augustus 2005 Ik ben namelijk onvoorstelbaar boos en verschrikkelijk verdrietig tegelijkertijd. Ik mag graag een stukje fietsen. Hieronder zijn nog horrorverhalen te vinden over de Gazelle Grenoble waarop ik tot voor kort mijn kilometers maakte; tot drie keer toe een afgebroken crank en drie nieuwe Shimano Nexus 7 naven hebben mijn vertrouwen in het merk Gazelle danig doen afnemen. Dat die klachten bleven aanhouden, ook nu ik weer een normaal postuur en gewicht heb, was voor mij een reden om eens naar een ander merk te gaan kijken. Nu heeft mijn lokale fietsenboer een eigen merk, waarvan de naam er nu niet zoveel toe doet (hij moet immers de kans krijgen het probleem op te lossen) en sinds twee weken rijd ik dan ook zeer trots rond op een nieuw, aluminiumkleurig bakje. Met Shimano derailleur, voor de verandering eens geen naaf meer. Een paar honderd kilometer had ik in een paar dagen verslonden. Het rijdt echt goddelijk. Of beter gezegd, het reed goddelijk, want je kunt wel raden dat dit stukje gewoon over de NS was gegaan als er niet iets tussengekomen zou zijn. En er kwam iets tussen. De kettingspanner, om precies te zijn. Waar die tussen kwam? De spaken. En zo kon het gebeuren dat ome Fusix op een regenachtige vrijdagavond op straat lag omdat zijn fiets plotseling niet meer vooruit ging. Héél plotseling niet meer vooruit ging. *klik* om te schakelen, *pang* zei de kettingspanner, *boem* deed ondergetekende. Uiteraard zijn er wat spaken beschadigd. De houders van het spatbord zijn verbogen. De derailleur zit los. De ketting zelf is helemaal naar de klote. De kettingspanner heb ik maar een beetje teruggebogen en de rest ook maar weer in normale vorm teruggebracht. En zo rijd ik nu op een twee weken oude, bijna 1000 euro kostende fiets waarop ik niet meer kan schakelen, die een ongelooflijke teringherrie maakt omdat er overal van alles aanloopt, en die aan alle kanten verbogen onderdelen heeft. Nou ja, ik kwam er in ieder geval nog mee thuis. Waarom ik? In mijn Grenoble had ik geen vertrouwen meer. Ik durfde er geen lange tochten meer mee te maken. Met m'n nieuwe fiets ben ik maar een paar keer in Krommenie geweest en een keer in Beverwijk. Hoe goed ze hem ook repareren, ik heb nu wéér een fiets waar ik geen vertrouwen meer in heb, omdat ik nu het gevoel heb dat-ie elk moment wéér stuk kan gaan. Waarom mag ik geen fiets hebben waar ik gewoon lekker een tochtje op kan rijden? Hoe zit dat? Doe ik nu iets fout? Kan je niet gewoon een beetje kracht zetten op een fiets tegenwoordig? Zijn al die aluminium onderdelen daar niet stevig genoeg voor? Hoe doet Lance Armstrong dat? Krijgt die van z'n fietsenmaker te horen "Niet teveel kracht zetten meneer Armstrong, en rustig schakelen"? Aan m'n gewicht kan het niet meer liggen, zou je zeggen. Ik ga nu aan de whiskey en ik ga huilen. En dan eens verzinnen wat ik morgen tegen de fietsenmaker ga zeggen. Op een of andere manier zal ik toch een zekere vorm van ongenoegen moeten uiten. Ik ben boos. En erg, erg verdrietig.
donderdag 23 juni 2005 Zijn concert vanavond, in De Kade in Zaandam, georganiseerd door onze geliefde lokale muziekmagnaat was enorm. Je gelooft je oren niet als je ogen zien dat die muziek wordt voortgebracht door slechts één persoon. Tommy speelt alleen op akoestische gitaar, maar doet in zijn korte uitleg tussendoor net alsof er ook een basgitarist, een drummer en een pianist aanwezig zijn; het bijzondere is dat die er niet zijn en dat hij alles echt helemaal in z'n eentje doet, met alleen een akoestische gitaar (plus, toegegeven, hier en daar een elektronisch effect, maar niets vooraf opgenomen). Met een nummer als "Initiation", waarin hij van alle kanten van z'n gitaar en van een rondzingende microfoon gebruikmaakt, doe je het goed bij mij. Tommy is geweldig.
vrijdag 10 juni 2005
maandag 30 mei 2005
dinsdag 3 mei 2005 Vanmiddag heb ik lekker weer eens een stuk gezwommen in De Crommenije, het 50-meter buitenbad in Krommenie (gemeente Zaanstad, al willen ze dat in Krommenie niet graag horen). Eric: mijn complimenten, het water is weer heerlijk. Bij een lekker zonnetje was het water al gauw zo'n 24 graden. Het was wel weer even wennen in een 50-meterbad (dat zwemt echt heel anders dan een 25-meterbad) maar met 1500 meter aan een stuk heb ik het voor de eerste buitentraining van dit seizoen toch niet gek gedaan dacht ik zo ;-) En de appeltaart voor de koffievisite 's avonds kwam ook nog eens goed uit de oven. Wat wil een mens nog meer.
donderdag 14 april 2005 Toch zijn die boeken de moeite waard. Sinds ik Stark las heb ik een zwak voor de uniek humoristische stijl van Elton. Gridlock, Popcorn, Blast From The Past; ik heb ze allemaal in een paar dagen tijd uitgelezen met verrekte lachspieren als resultaat. Met Dead Famous schreef hij niet alleen een komisch verhaal, maar tegelijkertijd een geweldige 'whodunnit' met een onverwachte ontknoping. Toen ik dus Past Mortem in mijn handen gedrukt kreeg, waren mijn verwachtingen hooggespannen. Het zou ongetwijfeld weer een fijn politieverhaal zijn, dat stond vast. Maar zou het ook grappig zijn? Het antwoord is: nee. Tenzij je genoegen schept in het lezen van psychoanalyses van eenzame politieinspecteurs is er in het boek verdraaid weinig grappigs te vinden. De lachspieren kregen rust. En als je dan op de helft van het boek al zeker weet 'whodunnit' en je leest het snel uit (een ding moet gezegd: het is wel spannend) zonder dat er een onverwachte ontknoping achteraan komt, dan vraag je je toch af wat er met die oude Elton is gebeurd. Voorlopig ga ik er maar vanuit dat z'n volgende werk weer hilarisch zal zijn.
vrijdag 8 april 2005 Des te leuker was het vanmiddag met een uitstapje naar de panden van Sky Radio, Veronica en Classic FM. Er is wel een boel veranderd; in 'mijn' tijd kwam muziek van singles die je scherp moest zetten op een draaitafel en pas later ook van CD's, maar tegenwoordig bevindt de DJ zich tussen een woud van TFT-schermen en is het doorstarten van een plaat een kwestie van ruim vantevoren even slepen met de muis, eventueel een jingle er tussendoor slepen en dan weer snel achterover leunen om te horen hoe de computer er een mooie mix van maakt. Dat gaf Rob van Someren in ieder geval wel ruim de tijd om ons uit te leggen hoe alles werkt. Die grappenmakerij van hem, ook richting Theo van Zwet (die het in de Veronica studio kennelijk toch gezelliger vindt dan bij Sky), gaat net zo hard door als de microfoon dicht staat. Helaas heb ik wel veel te weinig foto's gemaakt :-/ Die hierboven is de uitzendstudio van Sky Radio (ongeveer 15 minuten per uur bemand...); een foto van Van Zwet tijdens het lezen van het nieuws was niet eenvoudig vanwege de glinstering in de ramen. Daar zal Theo vast blij mee zijn.
donderdag 7 april 2005
woensdag 6 april 2005
dinsdag 21 februari 2005 Gek genoeg hebben we tijdens het eten helemaal niet over weblogs geleuterd. Wel over de goeie ouwe tijd bij Demon, over Bluetooth, Windows-'oplossingen', en de kwaliteit van verschillende datacenters. Het was reuze gezellig. Verrek, die van Bais heeft nu al een update. Nou, dan kan ik net zo goed weer stoppen.
donderdag 20 januari 2005
vrijdag 17 december 2004 Wie mij persoonlijk kent zal weten dat ik nooit een van de slanksten ben geweest. De laatste paar jaar was "niet een van de slanksten" echter veranderd in "echt veel te dik". Een combinatie van factoren denk ik; een eigen huishouden gaan draaien, zorgen op het werk, en te regelmatig zuipen na werktijd. Eerdere pogingen om af te vallen strandden altijd; zelfs nadat ik het een tijdje volhield om 's morgens een klein stukje hard te lopen gebeurde er maar helemaal niets. Het moest gewoon anders, mede ingegeven door het feit dat ik in mijn kennissenkring wat mensen heb met lichamelijke problemen vanwege zwaarlijvigheid. De truc zat hem in een paar dingen: geen bier meer na werktijd, weer aan sport gaan doen, en aanzienlijk minder eten. Het sporten was eenvoudig; met een abonnement op openluchtzwembad De Crommenije begin je al goed. Dat was van de zomer, toen ik ook nog eens de tijd had om zo'n beetje om de dag een flink aantal baantjes te gaan trekken. Sinds de sluiting van dat zwembad ('t is per slot van rekening niet echt buitenzwemweer meer) ben ik weer als zwemmer bij m'n eigen vereniging actief geworden, en niet meer alleen als trainer, en ga ik om de dag een uurtje of twee wandelen door de Zaanstreek. Het heeft allemaal geholpen en daar ben ik eigenlijk best trots op. Het verschil is meer dan duidelijk zichtbaar. Nu nog even door, want als het lukt om er 30 kilo af te krijgen, dan moet het ook lukken om in de richting van de voor mijn lengte 'normale' 82 kilo te komen. Ik ben benieuwd!
zondag 12 december 2004 De eerste, meest gebezigde term, is "Een Raijertje doen". De term is ontstaan nadat ondergetekende aan het eind van de proeftijd bij een nieuwe werkgever aangaf niet verder de gaan bij de nieuwe baas vanwege een van-de-regen-in-de-drup-gevoel. Dit weinig voorkomende evenement (welke werknemer zegt nu aan het eind van de proeftijd dat-ie ermee gaat stoppen?) dat sindsdien mijn naam draagt is legendarisch geworden toen een andere netwerkbeheerder bij diezelfde baas ook al aan het eind van de proeftijd vertrok -- en de term "Raijertje" wordt dan ook vaak gebruikt onder netwerkmensen. Ook varianten zijn al gesignaleerd, zoals het "omgekeerde Raijertje", dat, als ik het goed heb begrepen, betekent dat je aan het eind van je proeftijd weer teruggaat naar je oude baas. Er is iemand die geregeld gepest wordt door te zeggen dat-ie maar een omgekeerde Raijer moet doen, zeker toen hij hoorde dat er bij zijn voormalige werkgever na zijn vertrek plotseling heel wat dingen waren veranderd. Maar de ware meester is natuurlijk degene die niet een, maar zelfs twee Raijertjes achter elkaar deed. Dat is pas stijl. Of ik er zo blij mee ben dat mijn actie van toen tot een ware rage heeft geleid die mijn naam draagt, weet ik niet. Een grapje is leuk, maar op een gegeven moment moet het ophouden. De werkgever die tweemaal een nieuwe netwerkbeheerder na de proeftijd zag vertrekken zal helemaal niet blij zijn met deze nieuwe vorm van arbeidsrelaties; hij werd gepest met het feit dat hij wel heel erg flexibele werkplekken aanbiedt. Hoe dan ook, ik raad netwerkbeheerders aan om Raijertjes te voorkomen door voor het wisselen van baan, gedegen onderzoek te verrichten. En dat is mijn advies :-)
De tweede term is "maandboek", al wordt die niet zo vaak gebezigd als de
eerste term. Dit weblog kenmerkt zich niet door dagelijkse updates en dat
wordt door een persoon in het bijzonder
aangegrepen om de term "maandboek" al te serieus te nemen. Het gaat zelfs
zover dat hij er eens helemaal voor gaat zitten op de dagen dat de
langverwachte update er dan eindelijk aan gaat komen: 21:27 <@Rubra> Morgen slapen .. 21:27 <@Rubra> en overmorgen weer weekend ... en en en .. 21:28 <@Rubra> Weer een stukje lezen in het maandblog van Fusix ..Ik kan hem geruststellen. De update is er weer. Een dagje te laat, maar het lijkt me dat dat geen bezwaar kan zijn. Het algemene gevoel van drukte gaat namelijk ook maar door en door. Dat komt niet alleen door het werk, maar ook nog door mijn belangrijkste hobby. Vandaag bijvoorbeeld ben ik van hot naar her gereden om twee zwemwedstrijden bij te kunnen wonen. Dat het allemaal niet voor niets is, blijkt uit het feit dat het ploegje kinderen dat ik training geef, zich onlangs als eerste heeft geplaatst voor de landelijke finale in Stadskanaal, begin maart 2005. Deze prestatie van een ploeg uitstekend gemotiveerde en getalenteerde zwemmers is niet alleen iets om trots op te zijn, ik vind het zelfs een reden om de updates aan dit maandboek af en toe te laten schieten. Zo. Weten jullie dat ook weer.
donderdag 11 november 2004 Tante Naomi heeft een website met een populair forum erop, Opinari. Sinds kort is ze lid van Coloclue en hebben we een server voor haar ingericht. Die server heeft wat kuren. Na een willekeurige tijd (soms twee minuten, soms een paar dagen) 'stopt' de machine er 'gewoon' mee. De machine pingt niet meer, ssh erheen gaat kapot, console doet het niet meer, en toen ik een keer in het datacenter naast de machine stond toen dat gebeurde viel me op dat ook het VGA beeldscherm in powersave modus gaat als dit gebeurt. Kortom, de hardware is niet goed en moet terug naar de leverancier. De leverancier geeft zich echter niet zo snel gewonnen. Allerlei opties worden aangedragen: probeer eens FreeBSD 5.3 in plaats van 4.10, haal er eens een geheugenbankje uit, zet hyperthreading eens uit in de BIOS, flash de BIOS eens... Allemaal ongetwijfeld goedbedoelde suggesties, maar in de tussentijd zit Naomi mooi zonder server. En heb ik er al de nodige avonden en een enkele nacht aan besteed. Sinterklaas: mogen we alsjeblieft een RMA? ;-)
maandag 11 oktober 2004
zondag 12 september 2004
Hoogachtend,
woensdag 18 augustus 2004
Vanmorgen was ik precies 20 kilo lichter dan toen ik me een aantal maanden geleden voor de grap eens woog. Het gewicht dat ik toen had, noem ik het 'hoogtepunt' maar ik kan met net zoveel recht over het dieptepunt spreken. Precies 20 kilo eraf door minder en anders eten en vooral door weer veel meer te bewegen. Vooral het zwemmen bevalt prima. Tijd voor een punt kwarktaart om het te vieren.
zaterdag 17 juli 2004
Vanmiddag heb ik weer eens veel te veel geld uitgegeven bij de lokale platenhandel. Meestal gaat dat ongeveer zo: ik wil een bepaalde CD of DVD hebben, dus ik loop erheen, haal het betreffende schijfje uit de bakken, loop naar de kassa -- en dan begint het. "Hee Niels!" "Hoi Dim!" Eigenlijk zou ik nu verder gewoon niets moeten zeggen. Dim het bedrag op de kassa laten intoetsen, afrekenen, en weg. Maar ik kan het nooit laten om te vragen "En, wat moet ik nog meer kopen?" Zo had ik ook vandaag binnen een paar minuten weer een stapeltje muziek die, bij nadere beluistering, de aanschaf zeker waard was. In zulke gevallen let ik niet op als het totaalbedrag wordt berekend. Ik druk snel op de groene "JA"-knop in de hoop dat de Postbank de transactie ergens vergeet. En eenmaal thuisgekomen weet ik niet waar ik moet beginnen met luisteren. Het klinkt net alsof ik er niet gelukkig mee ben, zo'n uitstapje naar de lokale platenhandel. Het tegendeel is waar. Van de muziek in de kolom rechts hiervan is een groot deel door advies van Dim in mijn collectie terechtgekomen. (In deze gaat een ander deel van de eer naar het blad Heaven.) Daar wil ik hem bij deze voor bedanken. Nu weer recensies van die CD's schrijven voor hiernaast -- en ik lag al een aantal CD's achter...
zaterdag 3 juli 2004
De training zelf was op een voor ons ongebruikelijke tijd en extra lang (van 13:00 tot 14:30 uur) wat het voor de kinderen op voorhand al bijzonder maakte. Met mijn groepje heb ik de slaglengte bij borstcrawl behandeld, en van tijd tot tijd kwam Maarten dingen laten zien en legde hij ook aan de kinderen uit wat ze het beste konden doen als ze borstcrawl aan het zwemmen waren. Zoiets is magisch. Eén van de kinderen riep op een gegeven moment zelfs "Ik zwem ineens veel harder!". Na de training nog een spel met z'n allen en deed Maarten nog wat verzoeknummers als "Wil je eens een baan vlinderslag zwemmen?" of "En nu 50 meter borstcrawl op je allerhardst." Hoogtepunt was wel "Durf je 50 meter schoolslag tegen Tessa te zwemmen?" Helemaal geen gekke vraag, want Tessa is wel Nederlands Kampioen op die slag in haar leeftijd. Maarten redde het maar net om van haar te winnen, en zei dat het geen 100 meter had moeten zijn, omdat hij dan zeker verloren had. Straks nog de afsluitende barbecue en dan zit het zwemseizoen er (op de speelse trainingen van de komende week na) weer op.
vrijdag 18 juni 2004
Waar moet ik beginnen, is alleen de vraag? Een maandje vakantie onder het mom "nieuwe werkgever vinden" is zo om, blijkt. Te snel. Maar ja, er moet toch ook brood op de plank komen en niet te vergeten wil de bank elke maand wat centjes hebben voor het eveneens broodnodige dak boven het hoofd, dus nog een maandje eraan vastknopen zou wel erg gedurfd zijn. Ik kan melden dat de nieuwe werkgever, een eveneens goed bekend staand bedrijf op de colo-markt, zich als een uitstekende keus ontpopt. Nu wist ik dat eigenlijk al geruime tijd (ik ben immers al bijna twee jaar geleden voor het eerst met ze gaan praten) maar de fysieke afstand tot het kantoor heeft me er altijd van weerhouden. Met rijbewijs op zak maakt dat nu echter nog weinig uit. Het blijft een eind (twee keer per dag ruim een uur in de auto) maar de files staan altijd de goede kant op en het autorijden zelf valt mij ook reuze mee. Ander nieuws is dat ik met gepaste trots kan melden inmiddels meer dan 10 kilo afgevallen te zijn. Het verlaten van Demon was ook wat dat betreft een goede zet; de beruchte NOC-lunches met zalm, roomkaas en elke dag een ei en de gewoonte 's avonds te gaan borrelen als je echt niks beters te doen had, hadden zo hun sporen achtergelaten. Dat ik nu zoveel kilo's kwijtben zal voor een groot deel ook komen doordat ik weer zo veel was gaan zwemmen vorige maand (toch tijd zat) en dat zal ik dus op de een of andere manier vol moeten zien te houden. In ieder geval door niet mee te doen aan zalm-met-roomkaas lunches :-) Binnenkort (nee, echt binnenkort, niet over een maand) ook weer nieuwe muzikale aanwinsten in de kolom hiernaast. Als ik voldoende woorden heb gevonden om We're About Nine te omschrijven, tenminste.
dinsdag 18 mei 2004
En als klap op de vuurpijl is Stanley ook weer aan het loggen geslagen! Hoezee!
zondag 2 mei 2004
Na een maand nieuwe werkgever werd daar echter ook het een en ander duidelijk. Het bedrijf staat in de industrie bekend als een kwaliteitsnetwerk en aangezien ik toch wel graag bij een beetje goed bekend staande toko zou willen werken, leek het mij een prima nieuwe werkgever. Het wat uitgebreidere netwerk, met peering in diverse Europese steden, zag er erg aantrekkelijk uit. Zonder nu direct op alle redenen in te gaan, meld ik toch even dat ik ook daar weer afscheid heb genomen. Komende week eerst eens even de RIPE meeting, en dan de rest van de maand vakantie houden. Eens zien wat er zich allemaal aandient.
donderdag 8 april 2004
Als extra verrassing was er nog iets bijzonders:
Nee, niet alleen in gezeten, maar ook echt een half uur in gereden. Dat rijbewijs ben ik weer kwijt waarschijnlijk ;-)
zondag 4 april 2004
Net besloten om echt niet meer in te gaan op verzoeken tot het fixen van andermans computers, begeeft de OpenBSD router bij m'n vader en moeder het; harde schijf defect. Aangezien mijn vader toch al wat zat te klagen over het feit dat die PC teveel geluid voortbracht, heb ik ze aangeraden dan maar een router aan te schaffen. Het is de Draytek Vigor 2200E geworden. Ik heb ze nog gezegd "Want daar zit een duidelijke handleiding bij voor hoe je hem met Chello aan de praat moet krijgen". Nou, om een lang verhaal kort te maken (en niet te vergeten een avond van vier en een half uur samen te vatten in vier woorden): hij doet het niet. Ze kregen hem zelf al niet aan de praat. Ik met m'n brave instelling (ach, het zijn toch je vader en moeder) erlangs en vervolgens alles uitgeprobeerd, ja, inclusief het overnemen van het MAC-adres van de oude Chello netwerkkaart; het apparaat krijgt gewoon geen IP-adres van Chello. Een zoekactie met Google levert alleen maar tientallen sites op waar exact op wordt beschreven wat ik allang heb gedaan. Het zal dus wel aan het apparaat zelf liggen. Eens proberen of hij ergens anders wel een IP-adres aan z'n WAN-poort toegewezen krijgt. Kom ik thuis, is de voeding van mijn eigen PC stuk. Zucht. Ik had nog een reserve, maar daarvan is de ventilator kapot, dus de kast begint intussen aardig warm te worden. Ondingen zijn het. Allemaal.
maandag 23 februari 2004
Soms echter gaat het gesprek wat verder. Dat gebeurt als je daar tijd voor hebt: tijdens het wachten bij een wedstrijd, tijdens de busreis naar een wedstrijd, of tijdens het trainingskamp. Zo ben ik al verscheidene malen liefdesmakelaar geweest (niet dat ik daar nou zo'n held in ben, maar goed), heb enkele kinderen getracht moed in te praten voor een moeilijk proefwerk op school (en heb af en toe geholpen met het leren van Frans, wiskunde en scheikunde), en heb een keer zelfs uitgebreid staan uitleggen wat het verschil was tussen een hard- en een zachtgekookt ei. Dat laatste in de letterlijke zin, en wel om vier uur 's morgens tijdens een trainingskamp. Vandaag was er zo'n soort gesprek in de kleedkamer. Het ging over talen, en dan met name welke talen er "stom" waren (zo zeg je dat als veertienjarige). Dat Engels en Nederlands heel dicht bij elkaar liggen, en dat je dat vooral ziet in oud Engels. En dat oud Frans daar dan ook weer heel erg op lijkt. En dat dat komt doordat alles uit het Latijn of Grieks komt. Het woord "agenda" komt uit het Latijn en betekent "dingen die gedaan moeten worden". Het woord "telefoon" komt uit het Grieks en betekent "ver geluid". De uitroep van de veertienjarige (ja, die ene die al die talen maar stom vond) was klassiek en zal hem nog lang blijven achtervolgen. "Maar hoe wisten die Grieken dan dat wij nu telefoon zouden hebben?"
zaterdag 14 februari 2004
De zaterdag begon vroeg; de bus vertrok rond kwart voor negen, en pas even tegen half een waren we in het zwembad in Stadskanaal aangekomen; te laat voor het inzwemmen voor de meisjes omdat het inzwemmen in tweeën was gedeeld -- eerst de meisjes, dan de jongens... Het werd echter een compleet fantastische dag. De wedstrijd eindigde weer in een derde plaats voor ons (jawel, de schrijver van dit weblog is dus de trainer van het derde zwemjeugdteam van Nederland). De bus was tegen half elf 's avonds weer bij het clubhuis waar we nog de nodige glaasjes chocomel hebben genuttigd. Meer nieuws over de wedstrijd is te vinden bij de Kring Groningen. Ik ga zelf nu eerst slapen...
vrijdag 13 februari 2004
Hoewel de betrouwbaarheid van mijn modelletje de laatste tijd wat minder begon te worden (dan weer dit, dan weer dat, en nooit het plezier dat ze me zou behoren te geven) was er een ding waar ik alleen maar tevreden over kon zijn: ze gaf me altijd richting. Geen pad te kronkelig of ik kon het inslaan. Geen kruispunt in mijn leven boezemde me angst in; ik kon altijd recht door zee zijn. Tot vanavond. Op het kruispunt in de Bilderdijkstraat stond ik voor een rood stoplicht. Het werd groen en ik zette aan, het stuur ferm in de hand. In de hand? In de hand. Ik stond midden op de weg met een fiets zonder stuur. Het stuur had ik in z'n geheel in m'n rechterhand. Hulp kwam van een onverwachte kant. Wie verwacht nou dat iemand wiens baan het is om 19 inch racks te bouwen en fibers te trekken, ook verstand heeft van fietsen. En ook nog eens over het juiste gereedschap beschikt. De service van Red Bus Interhouse kent geen grenzen. In een woord geweldig. Vreemdgaan? Ja. Iets anders dan Gazelle zou niet gek zijn.
donderdag 12 februari 2004
Echter, ik zal 5 maart een avond voor de plaatselijke computervereniging aan het geven zijn over het voorkomen van spam. Een heet hangijzer. Ik heb iemand anders uitgenodigd om erover te komen babbelen, iemand die wel heel radicale ideeën heeft over het voorkomen van spam (zoals het wissen van alle mail die niet van *.nl komt). Dan houd ik er toch liever een iets wetenschappelijker benadering op na. 5 maart. Mijn agenda is vol.
donderdag 5 februari 2004
Het eerste stukje dat ik niet in de vertrouwde Opel Zafira 2.2DTI reed was in de (benzine)Punto van mijn moeder, en dat is een raar autootje. Of het ligt aan die benzinetoestand, dat kan ook. In ieder geval, het ging niet helemaal goed allemaal maar het idee was wel aardig. Veilig en zonder krassen weer thuisgekomen, dus alles is relatief zullen we maar zeggen. De dag afgesloten met een concert in de Zuider Vermaning in Westzaan, een voormalige schuilkerk waar ik nog nooit was geweest. Op het programma stond veertiende eeuwse muziek en het was werkelijk prachtig. Nog eens iets anders dan de Sugababes.
zondag 1 februari 2004
Vandaag de officieuze en onverwachte herstart van mijn zwemcarrière: bij de Speedo Instroomwedstrijd waar ik als trainer aan de kant stond bleek een programmanummer "25 meter schoolslag voor toeschouwers" ingelast te zijn. Samen met wat trainers van andere verenigingen heb ik me daar maar voor ingeschreven. En zo kan het zijn dat ik nu in het bezit ben van een oorkonde die bewijst dat ik deze afstand heb afgelegd in de tijd van 21 seconden en 36 honderdsten. Zonder diskwalificaties, wel te verstaan, en met een heleboel aanmoediging van de kant. Wat waren die kindertjes trots op hun zwemmende trainers.
woensdag 17 december 2003
maandag 24 november 2003
De laatste tijd is het een gekkenhuis op kantoor. Een van onze grootste toeleveranciers maakt er een potje van en moet dagelijks telefonisch en via e-mail tot de orde geroepen worden, zelfs in het weekend. Hier word ik een beetje moe van. Hopend op betere tijden. Wel heb ik wat energie gestopt in de website van Alliance, al moet ik daar nog wat meer aan doen om ervoor te zorgen dat er meerdere mensen content kunnen plaatsen (zodat het niet weer een weinig up-to-date toestand wordt) en kan ik met gepaste trots melden dat mijn kindertjes ook dit keer weer de besten van Noord-Holland zijn en dus de provincie mogen gaan vertegenwoordigen op de landelijke Speedo Club Meet. Vorig jaar waren we als achtste geplaatst voor die finale en werden we derde; dit keer zijn we maar liefst als derde geplaatst, dus dat opent perspectieven. Ik ben trots! Minder grappig is dat er vanmorgen een duif onder m'n voorwiel kwam te liggen op de Haarlemmerdijk. Het beest kwam van rechts maar stak volkomen roekeloos over. Ik ben nog gestopt maar ja, het beest was gewoon dood. Wat doe je aan zoiets? Gewoon denken "Er zijn duiven zat!"?
vrijdag 24 oktober 2003
Nu tijd voor iets anders; een weekje vakantie. Morgen weg, en volgende week zaterdag weer terug. Tot volgende week.
donderdag 9 oktober 2003
We waren vandaag in Oosterhout om het trainingskamp voor te bereiden dat over ruim een week gaat plaatsvinden en waarin ik mijn talenten als kinderafknijper (zoals ik in privémail werd genoemd) weer kan botvieren. Het groepsverblijf blijkt van de gemeente Schiedam te zijn, die er schoolklassen laat verblijven en de minder bedeelden van een vakantie laat genieten; het verblijf ligt bovendien midden in een zandverstuiving, dus de belangrijkste huisregel is: allemaal pantoffels mee, want bij de deur moeten de schoenen uit. We hebben, mag ik wel zeggen, weer een buitengewoon fraai en veelzijdig programma opgezet. Er zit van alles in en de jongens en meisjes zullen dan ook weer afgemat thuiskomen, zondagavond. Ik kan echter nog niet verklappen wat de activiteiten zoal zullen zijn, want sommige van die jongens en meisjes lezen hier mee. Verder begint heel serieus de gedachte bij mij post te vatten om maar eens heel erg vreemd te gaan. Het begint me namelijk een beetje de keel uit te hangen dat ik nu al jarenlang niet krijg waar ik recht op heb. Het modelletje dat mij aan mijn dagelijkse lichaamsbeweging helpt vertoont, na pas een paar weken geleden voor het laatst van alle mankementjes afgeholpen te zijn, nu alweer een kuur waardoor ik er momenteel niets aan heb. En met de modelletjes hiervoor was het al niet veel anders; steeds was er wel iets dat mijn plezier vergalde. Dan weer dit, dan weer dat. Nee, het wordt binnenkort iets anders dan Gazelle.
maandag 6 oktober 2003
Een drietal jongetjes was de hele training aan het klieren; ze zwommen liefst met z'n drieën naast elkaar, zodat er geen ruimte was voor de anderen, omdat geen van de drie de anderen voor wilde laten. Bij een serie 25 meters, waarvan een 25 meter vlinderslag, zwommen de heren elk drie slagen vlinderslag om daarna op borstcrawl over te gaan -- alles om de anderen niet als eerste aan de overkant te laten aankomen. Maar borstcrawl is niet hetzelfde als vlinderslag en aangezien de heren het de hele training al vrij bont hadden gemaakt ben ik maar uit m'n slof geschoten, heb geroepen dat ze enorm aan het knoeien waren en dat ik verschrikkelijk boos was (deels gespeeld, maar deels ook wel echt), en dat ze nu alle drie een baan vlinderslag gingen zwemmen terwijl de anderen een baantje mochten koprollen of zo. Dat deden de heren. Terwijl ze naar de overkant zwommen, met de anderen er half spelend achteraan, kreeg ik toch een beetje wroeging; was ik misschien niet iets te boos geweest? Om het weer goed te maken dacht ik de drie jongens de volgende baan uit te laten zoeken. Dus gaf ik ze de opdracht om met z'n drieën uit te gaan vissen wat iedereen de volgende baan moest doen; ik dacht dat ze wel zouden komen met onder water zwemmen, van je rug op je buik draaien, of zoiets. Maar nee, na slechts twee seconden overleg tussen de drie heren kwam het antwoord er eenstemmig uit. Vlinderslag. Wie het snapt mag het zeggen.
donderdag 11 september 2003
dinsdag 9 september 2003
zaterdag 30 augustus 2003
Voor wie het niet weet: de Monitor is het clubblad van de plaatselijke computervereniging. Yours truly is redacteur daarvan, een baantje dat over het algemeen neerkomt op het moeten zeuren om kopij, dat vervolgens zien om te werken tot een leesbaar en spelfoutvrij geheel, en de boel in QuarkXPress laten lopen zodat het zich een beetje fraai opmaakt. Ondanks een uitgebreid kopijschema dat ik vorig seizoen reeds had verspreid, is het toch niemand gelukt om op de afgesproken datum ook maar enige kopij in te leveren. Da's jammer want daardoor zat ik met een clubblad met negen lege pagina's dat niet op tijd uit zou komen. Dankzij bijdragen van Hans en Harm is het allemaal toch nog goed gekomen. Bedankt, heren!
maandag 25 augustus 2003
De afwasmachine is weer stuk. Gekke combi: Daniël Bouju cognac bij "Naked" van de Spice Girls.
maandag 18 augustus 2003
woensdag 23 juli 2003
zondag 20 juli 2003
De nacht van vrijdag op zaterdag heb ik doorgebracht in een datacenter, een grote klant begeleidend die van onze oude ruimte op de Singel naar iets moderners wilde verhuizen. Het werd een gedenkwaardige nacht, waarin een sleutelrol was weggelegd voor het Windows besturingssysteem waarop hun servers draaien. Als ik later nog eens groot ben en zelf een ISP begin, dan zijn Windows-machines verboden.
zondag 13 juli 2003
zaterdag 28 juni 2003
maandag 2 juni 2003
zondag 1 juni 2003
dinsdag 27 mei 2003
maandag 26 mei 2003
maandag 28 april 2003
maandag 21 april 2003
De paasdagen gaven me de gelegenheid om eens wat dingetjes op m'n Mac in orde te maken. Zo was daar de beperking tot een enkele desktop -- dan mag het qua hardware wel een heel mooi apparaat zijn maar die 1440 x 900 pixels staan toch verdraaid gauw vol als je eens een paar venstertjes open hebt. En ook lastig voor iemand die X (dit in tegenstelling tot OS X) gewend is: er is geen focus-follow-mouse functie, dus om een venster actief te maken moet je steeds klikken terwijl ik toch liever heb dat een venster actief wordt als je er met de muispijl op gaat staan, zonder (overbodig) bevestigend klikje dus. Beide bezwaren zijn met de CodeTek Virtual Desktop weggenomen. Een aanrader voor elke OS X-gebruiker. En dan doet m'n scanner het inmiddels ook (ondanks de ruzie die Apple en Epson nog steeds aan het voeren zijn over wie er hier nou eigenlijk geen drivers kan schrijven) dus gelegenheid om een aantal nieuwe CD's onder het voetlicht te brengen.
dinsdag 4 maart 2003
Ik post niet vaak zomaar een songtekst (sterker nog, ik post niet vaak, de laatste tijd), maar here you go: You've been saying for the longest time that the time has come Tips gevraagd. En weet je wat ik ook stom vind? Fietsers die door rood rijden, dan op het midden van het kruispunt gaan staan wachten, en daar nog steeds staan te wachten als de andere fietsers, die intussen allang groen hebben gehad, ze passeren. Zo, dat was het weer voor dit half jaar. ouder |
 Een greep uit de CD's die ik recentelijk of minder recentelijk heb gekocht en wat ik ervan vind. Deze rubriek is wat ondergesneeuwd geraakt de laatste tijd maar nu ik ook de middelste kolom weer bijhoud, zal ik ook hier weer wat vaker iets nieuws proberen te plaatsen :-)
Maar: wat een prachtige muziek en wat een ongelooflijk mooie teksten. Het begint al met het schitterende La Lettre en misschien had dat nummer beter als laatste gezet kunnen worden, want zo mooi als dat is wordt het bijna niet meer. Of Lara nou een Celine is of niet doet er voor mij niet zoveel toe. Ik blijf er gewoon fijn naar luisteren en poets daarmee gelijk m'n Frans weer mooi een beetje op.
Gelukkig heb ik Waking Hour van Vienna Teng niet in 2005 gekocht, zodat Rachel nog steeds bovenaan staat in mijn toptien van mooiste aanschaffen dit jaar. Want dat is het. Dit is twee uur lang genieten. Ja, ik durf te stellen: ook als je denkt "Klassieke muziek, da's toch niks voor mij!" Het zit vol met onverwachte wendingen. Je wordt continu verrast. En het klinkt ook nog eens heerlijk. Ja, het is vioolmuziek. Nee, er zitten geen drums in en geen vette beat. En er wordt niet gezongen door een lekker ding met blonde haren. Dit is muziek die iedereen in huis zou moeten hebben. Véél beter dan de Vier Seizoenen, dat andere werkje van Vivaldi. Dit is muziek die van HiFi+ twee tienen kreeg, zowel voor de uitvoering als voor de geluidskwaliteit. Dit is muziek die je gehoord moet hebben.
|
Wie mij kent of deze pagina vaker leest zal weten dat ik gek ben op
radio; ergens tussen het stof op zolder moet nog een compleet uitgeruste
studio staan, in onderdelen, die ik allemaal nog weer eens op elkaar aan
zou moeten gaan sluiten. Zelf een echte uitzending maken is echter lang
geleden.
Sommige mensen zijn gewoon toffe peren. Afgelopen zaterdag, bij de
Lara Fabian - 9
Antonio Vivaldi - La Stravaganza (uitvoering: Rachel Podger)
Vienna Teng - Waking Hour
Kari Rueslåtten - Other People's Stories
Nitin Sawhney - Prophesy
Niamh Parsons - Heart's Desire
Dar Williams - The Beauty of the Rain
No Man - Together We're Stranger
Meav - Silver Sea
Grey Eye Glances - A Little Voodoo
Rod Picott - Stray Dogs
Eliza Gylkison, Iain Matthews, Ad Vanderveen - More Than A Song
Carrie Newcomer - The Age of Possibility
Eliza Gylkison - Hard Times In Babylon
Richard Shindell - Courier (live)
Dar Williams - Out There Live
Jennifer Warnes - The Well
Cara Dillon
Catie Curtis - A crash course in roses
Bill Jones - Panchpuran
Mary Chapin Carpenter - Time * Sex * Love
Nancy Hanson - Drops in a Bucket
Nitin Sawhney - Migration / Displace The Priest
Richard Shindell - Blue Divide / Sparrow's Point / Reunion Hill
Laatst heb ik een drietal CD's met kamermuziek gekocht, waaronder die van het plaatje
hiernaast: "Spirit, Murmur" door het Shanghai String Quartet, met muziek van Hovhaness
en Zhou Long. De belevenis van de
aanschaf zelf was al heel bijzonder; het bleek dat er net iemand een vervelend
ongeval had gehad in de winkel waar ik binnenstapte (wat overigens niet aan de
winkel te wijten was). Ik vind het moeilijk om de CD's te beschrijven. Ik weet
namelijk niet hoe ik dat moet doen met klassieke muziek. Met de normale 'singer-
songwriter' CD's die ik bezit is het makkelijk om iets te vertellen over de tekst,
over de gebruikte instrumenten, enzovoorts. Bij klassieke muziek vind ik dat
iets lastiger.
Dar Williams - The Green World
Richard Shindell - Somewhere Near Paterson
Nitin Sawhney - Beyond Skin